Verwachtingen

Zoals je in de vorige drie columns hebt kunnen lezen, ben ik vorig jaar begonnen met het schrijven van een boek. Een boek dat je meeneemt over gedachten, het voelend lichaam en overgave. Nu het schrijven ‘af’ is, merk ik dat het eigenlijk pas begint.
Wat is het vervolg? Gaat het uitgegeven worden of kan het gewoon blijven bij iets wat geschreven is? Zonder dat er ook daadwerkelijk iets mee moet gebeuren. Zonder dat het een tastbaar boek wordt. Dat het schrijven op zich de actie was en daarmee is het ‘klaar’.
Ik vind het een interessante overweging. Kan het gewoon bij het schrijven op zich blijven? Grappig, het is een vraag die ik niet heb zien aankomen. Het schrijfproces en de verkregen inzichten hebben de overweging spontaan laten ontstaan.
Heel feitelijk, de tekst is gecreëerd door het noteren van woorden. Woorden die andere woorden hebben uitgenodigd. En toen was er een manuscript. Meer is het eigenlijk niet. Kan het daarbij blijven? Dat voelt toch wel raar. Ik heb er toch niet voor niets zoveel tijd en energie aan besteed. Nu moet het ook iets worden. Nu moet het ook uitgegeven worden, toch?
Alsof aan alles wat je doet, automatisch een verwachting zit. Je gaat uit eten en het moet lekker en gezellig zijn. Je gaat sporten en daardoor moet je afvallen of meer spiermassa opbouwen. Als het dan niet aan de verwachting voldoet, is er op zijn minst teleurstelling.
Als je het zo bekijkt, doen we eigenlijk helemaal niets onvoorwaardelijk. Alles moet iets opleveren. Eten, slapen, samenzijn, lezen, tv kijken et cetera.
Hoe zou het zijn als je dingen onvoorwaardelijk zou doen? Gewoon omdat je het in het hier en nu doet. Zonder dat het je iets extra’s oplevert.
Het zou betekenen dat ons hoofd er niets mee hoeft. Je eet en proeft wat je eet. Je ervaart de smaken, geuren en kleuren. Puur de beleving in het moment. Je sport, beweegt je spieren. Je beleeft wat een moment inhoudt, niet meer en niet minder dan dat.
Je hebt vast al wel eens gemerkt dat, als je hoofd niet meedoet, je puur in het moment bent. Een fantastisch gevoel. Er is geen verwachting over wat je op dat moment doet, je gaat opleveren. Zodra dat er wel is, is het goede gevoel gelijk weg. Dan beoordeel je als het ware weer, is er goed of fout.
Wat is een verwachting eigenlijk? Een verwachting is een gedachte; poreus, vluchtig en leeg. Een verwachting heeft niets in zich waar je je aan vast kan houden. Geen zekerheid. Geen waarde. Het is een gecreëerd beeld over wat je hoopt dat er gaat gebeuren. Daarmee is het beperkt en gekleurd.
Hoe zou het zijn, om dat wat je in het hier en nu beleeft, liefdevol te ‘dragen’, en vandaaruit te ervaren wat er vanzelf uit ontstaat. Onvoorwaardelijk. Zonder verwachtingen. Dat is ook wat ik nu doe met het manuscript.
En ach, benieuwd ben ik natuurlijk wel…