Imposter syndroom

Door Debby Versteege

Afgelopen jaar werd ik gevraagd om voor Medilex tijdens een congres te spreken. Nu vind ik het op zich best leuk om voor een groep te staan, maar dit was wel andere koek. Dit congres werd georganiseerd voor en door huisartsen, GGZ-psychologen, psychiaters en andere belangstellenden uit dit werkveld. Ik googelde de andere sprekers en de titulaturen vlogen me om de oren én naar de keel.

Daar kwam dat bekende imposter syndroom in vol ornaat de kop opsteken: “Wie ben ik om voor zo’n grote groep intelligente mensen te gaan staan en wat kan ik dan in vredesnaam gaan vertellen, waar deze mensen ook echt baat bij hebben?”

Ik begon me grote zorgen te maken of ik wel de juiste medische termen zou gebruiken, zou ik wel de juiste informatie uit de onderzoeken kunnen produceren, en wat nou als mijn verhaal nergens op sloeg?

Mijn geest begon te dwalen en ik zag een zaal vol met oude grijze mannen met baard en in pak, die mij meewarig zouden aanstaren. Om vervolgens bij Medilex te gaan klagen over het abominabele niveau van deze spreekster. Dat ze hun geld zouden terugvragen omdat het inhoudelijk niet sterk genoeg was. Ik kon mezelf wel voor mijn kop slaan, waaaaarom had ik hier JA op gezegd?

Dit heeft een aantal weken geduurd met als resultaat dat ik het voor me uitschoof. Want als je ergens niet aan begint …… Jep, ik ben een ster in struisvogelpolitiek.

Uiteindelijk begon de tijd te dringen. Ik was weer eens met heel andere belangrijke dingen bezig (plaatjes rangschikken in mijn computer) en ik kwam langs dat acceptatieplaatje over regen. Ineens kwam ik tot de realisatie dat ik me helemaal niet hoefde te meten aan die mensen. Ik ben namelijk geen psychiater, ik ben geen wetenschapper. Dus daar kon ik ook niet aan voldoen, zelfs al zou ik het willen! En door op die manier het feit aan te nemen en me daar niet meer aan te willen meten, ontstond de ruimte om er op een andere manier naar te kijken. Ik kon juist de dag een ander tintje geven door helemaal te zijn wie ik ben. En dat is laten zien hoé ik mijn werk doe. Want die met vlagen saaie kost miste een ding, en dat zijn de praktijkvoorbeelden.

Het vast denken in: “Ik ben niet goed genoeg, ik voldoe niet.” en “Ik ga door de mand vallen” was weg. Voor het eerst in mijn leven begon ik een week van tevoren (dat is voor mijn doen heel op tijd) mij voor te bereiden. Ik maakte een presentatie, ik oefende hardop en voor mijn gevoel ging ik goed beslagen ten ijs. Op de dag zelf was ik uiteraard wat zenuwachtig. Maar door mijn andere kijk naar mijn taak op deze dag kon ik daar een mooi verhaal neerzetten. Er kwamen gesprekken op gang. Er werden mooie vragen gesteld en met een goed gevoel heb ik deze dag afgesloten.

Ik ben geen imposter, ik ben mezelf.