Pornoverslaving, een worsteling

Mede namens de anonieme cliënt, door Ruud van Hal

Als psychosociaal therapeut of coach krijg je te maken met mannen maar ook vrouwen die verslaafd zijn aan pornografie, een van de vormen van seksverslaving. Steeds meer blijkt uit onderzoek dat deze problematiek veel negatieve gevolgen heeft; sociaal isolement, neerslachtigheid, concentratie en seksuele problemen. Hieronder het verhaal van een client.

Ik ga op reis en ik neem mee …

Er wordt wel eens gesproken over ‘een rugzakje’. Persoonlijke ervaringen die invloed hebben op je leven, die je hebben gevormd en die je met je meedraagt. Na een zorgeloze jeugd heb ik rond mijn twintigste mijn rugzakje om de schouders gehangen. Een rugzakje dat ik in de loop van de tijd heb omgeruild voor een flinke backpack. Een backpack vol met voornamelijk pornografische afbeeldingen en filmpjes.

Zoals het overgrote deel van de jongeren ben ik in mijn tienerjaren meerdere keren in aanraking gekomen met pornografie. Ook al zocht ik er niet bewust naar, via de televisie en het internet kwam ik er toch mee in aanraking. Rond mijn twintigste opende ik een spam-mailtje met een pornografische inhoud. Ook al was ik niet specifiek op zoek naar porno, mijn interesse in de prikkelende afbeeldingen was wel gewekt. Vanaf dat moment ben ik bewust op zoek gegaan naar porno.

Wat begon als ‘incidenteel gebruik’ is gedurende de afgelopen elf jaar uitgegroeid tot een hardnekkige pornoverslaving. Zoals het woord verslaving al impliceert, ben ik op dit gebied de controle kwijt. Over het algemeen kijk ik meerdere keren per week naar porno. Hoe vaak hangt voornamelijk af van hoe ik mij voel. Pornografie is vaker mijn uitvlucht als ik mij zorgen maak of negatieve emoties of gedachten heb.

De verslaving heeft een grote impact op mijn leven. Naast het schuldgevoel en de schaamte heb ik geregeld periodes waarin ik mij somber en neerslachtig voel. De vele mislukte pogingen om te stoppen maken mij moedeloos. Periodes waarin ik strijdbaar ben wisselen zich af met periodes waarin ik accepteer dat dit een onderdeel is van mijn leven. Een relatie aangaan is voor mij geen vanzelfsprekendheid. In mijn optiek gaan een pornoverslaving en een gezonde relatie niet samen. Ik zal meer stappen moeten zetten voordat ik aan een relatie begin. Het taboe op pornoverslaving en de schaamte zorgen er bovendien voor dat ik dit onderwerp niet snel met iemand bespreek. Er zijn dan ook weinig personen in mijn omgeving op de hoogte van mijn verslaving en de daaraan gerelateerde problemen.

Ook al gaat het voor mij te langzaam, ik zet stappen in het proces om deze verslaving onder controle te krijgen. Ik erken mijn probleem en het feit dat ik hulp nodig heb om ervan af te komen. Nadat ik mijn verslaving de eerste zeven jaar geheim heb gehouden, heb ik mijn ouders en broers/zussen op de hoogte gebracht van de situatie. Sinds drie jaar volg ik therapie waarin ik verdere stappen zet, ook al gaat dat met vallen en opstaan. Ook lukt het inmiddels om soms meerdere weken geen porno te kijken.

De grootste stap moet ik echter nog zetten. Ook al kan ik het gebruik van pornografie beperken, ik kan nog steeds niet zonder. Van de gevoeligheid die ik voor pornografie heb ontwikkeld, kom ik waarschijnlijk nooit meer af. Wel hoop ik op de momenten dat ik niet lekker in mijn vel zit, niet toe te geven aan de behoefte om porno te kijken. Voorafgaand aan elk gebruik ligt namelijk een keuze om wel of niet te kijken. Over deze keuze moet ik weer de regie krijgen. Tot die tijd probeer ik de inhoud van mijn backpack niet te laten groeien en mijn reis naar die stip aan de horizon te vervolgen.

Meer weten? Het Pornobrein van Gary Wilson is aan te bevelen.