Meters maken klinkt simpel, maar in de praktijk valt het vaak tegen. Cathelijne Wildervanck deelt hoe ze telkens weer strategieën vindt om meters maken tot een gewoonte te maken, ook als het schrijven even niet wil vlotten.
Zo lukt meters maken toch
Kleine stapjes en realistische doelen helpen om meters maken vol te houden, ook op dagen dat het lastig is. Meer over productief schrijven is te vinden op Wikipedia over het schrijfproces. Benieuwd naar meer verhalen uit dit magazine? Bekijk dan het PSC Magazine 2015 overzicht.
Ik zit drie dagen in Groningen, om te werken aan mijn boek. Ik trek me eens in de zoveel tijd even terug in de stad waar ik de eerste 25 jaar van mijn leven gewoond heb. Gewoon om een paar dagen al mijn gedachtes af te kunnen maken, zonder onderbrekingen van kinderen en praktisch werkdingen. Want na een half jaar van fladderen en flirten met teksten, heb ik mezelf een koers opgelegd. Ik heb een half manuscript naar mijn uitgever gestuurd, ze vindt het leuk, ik ga ermee verder, in het najaar komt het uit. Zo simpel is het. Koers hebben doet me wel goed. En dus ga ik toegewijd achter mijn laptop zitten. Met als voornemen om meters te maken. En inderdaad: het lukt……voor geen meter.
Mijn brein komt niet op gang. Ik klooi wat aan. Staar naar mijn scherm. Ik bedenk honderdduizend andere leuke boeken en plannetjes, en kap die snel weer af. Ik ging schrijfkilometers maken! Not.
Na tweeënhalve dag zwoegen op niets, belt een vriendin. We kletsen, we gaan alle kanten op. Van praktisch geneuzel over wat we gegeten hebben tot geïnspireerd nieuwe trainingen verzinnen en alles wat daartussen zit. Mijn brein doet vakjes en luikjes open, die dicht zaten de afgelopen dagen. Ik besluit mezelf toestemming te geven om niet aan mijn boek te werken. Of wel. Dus om te doen wat in me opkomt. En mijn brein begint weer te vuren. In een uur tijd doe ik van alles wat niets, maar dan ook niets met mijn boek te maken heeft. Maar wel allemaal dingetjes, projecten en plannetjes, die steeds maar stil bleven liggen. Ik voel beweging en krijg weer lol. En concludeer: als mijn brein mag doen wat het goed kan, komen er goede dingen uit. Wat het goed kan, is veel verschillende dingen tegelijk, door elkaar. Ik ben niet zo goed in alles wat maar 1 kant op mag, op 1 punt uit moet komen. Als ik mezelf weer los laat, de tomtom uitzet zogezegd, dan buitelen de plannen over elkaar heen en er komt veel goeds uit. En ongetwijfeld komt er dan ook, net als de vorige keren, een boek uit.
Ik app mijn man: “Leerpuntje. Ik ben op mijn best als ik alles door elkaar mag doen. Focus op 1 boek werkt dus niet. Check. Brein weer losgelaten en nu in flow.”
Hij appt een dikke duim terug!
Ook al ken ik de theorie erachter, het was toch weer even bijzonder om aan den lijve te ondervinden: focus daar waar het vonkt in je brein, dan komt de rest vanzelf wel mee. Doe waar je goed in bent, waar je lol in hebt, en je zenuwstelsel gaat swingen. Steek vuurwerk af in die breindelen van jou, die getalenteerd en blij zijn. De vonken die van de pijlen af komen, zullen ook de andere stukken raken. Ik heb weer eens gevoeld en ondervonden hoezeer mijn brein blokkeert als het op 1 ding gefocust moet zijn gedurende langere tijd. En omdat ik 43 ben, al redelijk wat dingen voor elkaar heb gekregen, had ik het na een niet al te lange tijd door. Heb ik het vertrouwen dat, als ik mijn voornemens loslaat en de gebruiksaanwijzing van mijn brein volg, er ook deze keer weer iets moois uit zal komen.
En ineens valt het kwartje: je zal maar tien jaar zijn en ook zo’n brein hebben. Hoeveel ruimte geven we dan aan ‘hoe je brein werkt?’ Je brein zal dan toevallig net zoals het mijne werken en je zal maar moeten focussen op 1 project. Jammer genoeg geven we kinderen op school vaak niet de ruimte om de manier te vinden waarop ze het lekkerst werken en productief zijn. En dan verwachten we dat je als volwassene wel weet hoe dat moet. Hoe je je talenten kunt benutten, op een manier die bij je past. Hoe je jezelf in balans houdt, hoe je geniet, contact maakt met jezelf en anderen, hoe je meer Wat Werkt Wel-ervaringen opdoet dan Hoe Het Hoort-ervaringen. Zomaar wat dingen die misschien wel eens heel handig zouden kunnen zijn om van jezelf te weten. Jammer dat veel kinderen dit niet leren, als volwassene vast moeten lopen en dan hopelijk ergens opleidingen en trainingen gaan volgen, die ze die kennis wel brengt. Ik verdien mijn brood met het ontwikkelen van trainingen en met het schrijven over en voor deze mensen. Maar ik ben wel nieuwsgierig naar een wereld waarin dat niet meer nodig is. Dat we dat allemaal gewoon leren als we kind zijn, gewoon, omdat “je eigen gebruiksaanwijzing voor welzijn en welbevinden” een schoolvak is geworden. Dan is misschien wat ik nu doe, overbodig geworden. En dan ga ik met alle plezier weer iets anders doen.
Cathelijne is schrijver, moeder, trainer en coach. Ze werkt bij trainingsinstituut De eerste verdieping en bij het ADHD-centrum Nederland.
