‘Wat zie je?’ vroeg hij.
Ik zat op een stoel bij een man die ik had benaderd omdat ik een persoonlijke vraag had. Hoe zat dat nou met mijn intuïtie? Had ik dat wel en zo ja, waar zat dat dan?
Voor mij een wezenlijke vraag omdat ik dit jaar had uitgeroepen tot het jaar van leegte. Ik wilde niets meer in mijn hoofd proppen, daar zat al zoveel. Ik wilde eens ontdekken wat voor andere vermogens ik had waar je niet voor hoefde te studeren. Zoals intuïtie.
We hadden al geruime tijd een gesprek gehad en intussen had ik vaak naar buiten gekeken door het raam. De donkere metalen lamellen waren half naar beneden gelaten en daardoorheen zag ik een blauwe lucht met zo nu en dan een dikke witte wolk voorbijdrijven. Je weet wel, zo een die op watten lijkt. Zo’n wolk waarbij ik me altijd voorstel dat ik erbovenop kan zitten en naar beneden tuur. Fantástisch gevoel is dat. Onder de lamellen zag ik de toppen van een aantal populieren. Het waaide daar flink en ze wiegden heerlijk soezend heen en weer. De locatie was op een prachtig buitengebied vlak bij het Ketelmeer in een kleine villawijk en ik zag nog net een puntje witte steen van de villa van de overburen. Een mooie, rustgevende plek.
‘Wat zie je daar?’ vroeg hij en wees op de lamellen. ‘Kun je me dat vertellen?’
Ik begon heel braaf te vertellen wat ik zag en gaf een nauwkeurige beschrijving van de feiten. Zwarte metalen lamellen. Breed. Onder wat opeengepakt. Metalen klipjes. Draadjes tussendoor. Twee touwtjes. Knopjes eraan. Eén knopje wat hoger dan het andere. Een soort laddertouwtje ertussen. Lichte vlakken en donkere vlakken door zoninval. Iets gebogen aan de zijkanten.
Steeds hoorde ik een bevestigend ‘Ja’ en hoe meer ik die bevestiging hoorde, hoe groter mijn hart opzwol van trots. ‘Wat zag ik toch veel. Wat was ik toch geweldig bezig.’ En ik ging door. Totdat we konden afronden en hij aangaf dat ik veel had benoemd, heel, heel veel.
‘Maar…’ vervolgde hij, ‘… ik heb je niet horen vertellen waar het écht over gaat, datgene wat je door de lamellen hebt gezien. Dat is intuïtie.’
Ik zakte door de grond. Ik voelde me betrapt. Wat was ik nu aan het doen geweest? En ineens besefte ik het. Datgene wat ik al van nature zie, zonder me dat bewust te zijn, laat ik volledig liggen wanneer mij een vraag wordt gesteld door een ander. Een vraag waarin ik braaf meega en de feiten benoem zoals gewenst. Heel braaf. Erger nog, zelfs met aardig wat trots. Omdat ik zeg wat verwacht wordt. Wat ik dan helemaal kwijtraak, is datgene wat ik allang heb waargenomen!
Oké. Oké. Oké. Dus zó werkt het.
Nu weet ik wat intuïtie is: je bewust worden van wat jij onbewust al hebt waargenomen. En dat gaan zien.
Door de lamellen heen kijken.
Wilma de Haas is eigenaar van Haas & Konijn®, een bureau voor persoonlijke en professionele ontwikkeling en auteur van K-therapie.
Door de lamellen heen leren kijken
De lamellen symboliseren de filters waarmee we naar de wereld en onszelf kijken. Pas als je door die lamellen heen durft te kijken, zie je wat er werkelijk speelt. Lees meer PSC Magazine 2015 columns over dit thema, en verdiep je in de achtergrond via Wikipedia over intuitie.
