Interview met Wim Hof
Al in zijn tienerjaren rende Wim Hof (Sittard, 1959) met een voldaan gevoel op zijn blote voeten door de sneeuw. Het was het begin van een grote reeks confrontaties met de kou, waarbij iedere keer grenzen werden verlegd en de buitenwereld perplex stond. Wim Hof is in staat uitzonderlijke prestaties te leveren, waarmee hij mensen wereldwijd, de wetenschap voorop, voor een raadsel zet. Volgens Wim Hof is het echter niet zo ingewikkeld: “Wat ik kan, kan iedereen.”
Wim Hof heeft zichzelf geleerd hoe hij controle kan krijgen over zijn hartslag, ademhaling en bloedcirculatie. Dit wordt allemaal geregeld door het autonome zenuwstelsel, waar mensen normaal geen controle over hebben. Met uitzondering van Wim Hof. Zo stond Wim Hof maar liefst 1 uur en 53 minuten in een bak met ijsklonten en behield hij een lichaamstemperatuur van 37 graden, waar de lichaamstemperatuur van een ongetraind persoon levensgevaarlijke waarden zou aannemen.
Dit record van 1 uur en 53 minuten is niet het enige record dat Wim op zijn naam heeft staan. Hij heeft maar liefst 21 Guinness World Records verbroken voor de meest uitzonderlijke prestaties. Door zijn oefeningen en trainingen heeft Wim onder andere een marathon gelopen boven de poolcirkel in een korte broek, een halve marathon door sneeuw en ijs gerend op blote voeten, lange afstanden gezwommen onder ijs op één hap adem, free solo geklommen tegen verticale rotswanden, aan één vinger gehangen op 1500 meter hoogte, hoogterecords bergbeklimmen verbroken in korte broek, hittetesten doorstaan met een constante lichaamstemperatuur en een volle marathon gelopen in de Namibische woestijn zonder een druppel water te drinken. Het lijkt bovennatuurlijk, maar Wim blijft volhardend: “Wat ik kan, kan iedereen.”
Kun je ons vertellen over jouw kennismaking met de kou?
‘Ondanks het bestuderen van diverse esoterische stromingen, disciplines, talen, culturen, filosofieën, kwam ik niet tot een bepaalde diepte die ik werkelijk wilde vinden in mijzelf. Eigenlijk was ik hier al sinds mijn twaalfde jaar mee bezig. Ik onderzocht alles wat uit den vreemde kwam. Ik zocht onmiskenbaar naar diepte zonder eigenlijk te weten waar ik naar op zoek was. Dit zat als een knagende rat in mij en dat leidde dus tot mijn veelzijdige onderzoek.
Toen ik 17 jaar was, hadden we voor het eerst in Sittard, waar ik toen woonde, een maagdelijk wit besneeuwde omgeving. Ik was enorm onder de indruk en ben toen rondjes gaan rennen buiten op het grasveld op blote voeten. Ik vond het magisch! Ik kon dat! Ik kon op mijn blote voeten door de sneeuw rennen; meer dan een uur! Op een gegeven moment had ik de tijd niet meer in de gaten en was ik alleen maar bezig met een diep gevoel binnen in me. En dat diepe gevoel overmeesterde me zodanig dat ik geen huis meer nodig had om warm te zijn. Ik had die zekerheden van de hypocriete werkelijkheid niet meer nodig. In één klap had ik niets meer nodig! Ik raakte op dat moment buiten, in de sneeuw, in de kou, een diepte die maakte dat ik mij op dat moment heerlijk voelde. Ik kwam bij mijn eigen essentie, de essentie van het leven, en die essentie is voor mij de interactie met de natuur en daarmee een diepe relatie aangaan. Dat was voor mij een geweldige realisatie en ik ben daarna nooit meer dezelfde geworden. Ik had een diepte geraakt. Maar geconditioneerde gedachten- en denkpatronen kwamen wel weer terug. Zo ging dat in ieder geval bij mij. Het leek een tijdlang wel dweilen met de kraan open. De deur stond op een kier, maar hij was nog niet helemaal open.
Hierna ben ik via omwegen in Amsterdam gaan wonen en ik ging weer door met mijn studies en gefilosofeer. In Amsterdam kwam ik het koude water tegen. In de ochtend, een vliesdun laagje ijs. Ik voelde me erdoor aangetrokken en ben erin gegaan. Dit voelde van de diepte uit zo goed aan, dat mijn gedachten ophielden en mijn gevoel het overnam. Dat gevoel bracht me in een roes. Dat gevoel zorgde ervoor dat ik de volgende dag weer terugkwam om weer het water in te gaan. En ook deze keer ervaarde ik die roes. Wat ik toen in vrij korte tijd aanleerde, was op een andere manier te ademen. Kou heeft verbranding nodig, zuurstof. De meeste mensen ademen te oppervlakkig, niet effectief genoeg, waardoor we verzuring krijgen. En kou doet dat ook. Dus, ja, dat oppervlakkige ademen leer je heel snel af wanneer je de kou in gaat. Anders houd je het niet vol. Ik leerde na een aantal maanden dat ik door effectiever te ademen, na 25 ademhalingen, wel 5 tot 7 minuten onder het ijs kon zitten. Die ademhaling ging ik vervolgens ook thuis beoefenen en die zorgde ervoor dat ik een enorme lichaamsbeheersing kreeg. Ik was eigenlijk het gehele autonome zenuwstelsel aan het blootleggen, zonder dat ik wist wat ik aan het doen was. En alles wat ik las in boeken over verlichting, alles kwam ineens aan. Zodra je het goed doet, krijg je een diepe verbinding tussen de hersenen en het lichaam. Deze verbinding of verlichting staat in geen enkel boek beschreven. Ja, misschien heel ver weg in de Bijbel – en in de Koran en in de Bhagavad Gita: we zijn gemaakt naar Gods evenbeeld. Behoorlijk abstract. Het gaat erom hoe je die godsbeleving ervaart. Maar het wordt overal zover weg beschreven dat er een soort situatie ontstaat van Goeroe en volgers. En dat wil ik niet. Voor mij is de enige goeroe, als die al bestaat, de kou. En je doet het goed of niet. En als je het goed doet, ontstaat die diepe verbinding tussen de hersenen en het lichaam.’
Deze kennis en ervaring hebben jou door de moeilijkste perioden van je leven geholpen?
‘Ja, het heeft me zeker geholpen toen mijn vrouw overleed. De pijn die ik ervaarde, ging zo diep als het menselijk wezen en de psyche. Zulk soort emoties gaan enorm diep, zo diep als de hersenstam, het reptielenbewustzijn. Dat waar wij geen controle meer over hebben. En dat is waar ik me nu mee bezig hou. Ik leer mensen de controle terug te krijgen over hun reptielenbewustzijn, de hersenstam en het limbisch systeem. Er zijn zoveel mensen die letterlijk en figuurlijk doodgaan, omdat ze geen controle hebben over die dieper gelegen gedeeltes van de hersenen. Mijn vrouw leed aan psychoses en heeft haar strijd uiteindelijk niet kunnen winnen. Ze was de vrouw van mijn leven, mijn zielsverwant en degene met wie ik 4 kinderen heb gekregen. Dat werd in één keer onderuit geschopt. Toch ervaarde ik ook rust. Bijvoorbeeld toen ik haar gezicht zag, toen ze was opgebaard. De psychose was weg en ik zag rust.
Mijn kinderen waren nog maar klein, dus ik had eigenlijk geen tijd om mijn verdriet te verwerken. Tegelijkertijd gaf de energie van die kinderen, het leven en de liefde van die kinderen een onbeschrijfbaar, overtuigend besef om gewoon door te gaan. Maar wie vertelt je dat? Wie vertelt je dat je de capaciteit hebt om door te pakken? Vaak worden mensen op zulke momenten tegengehouden door de eigen gedachten en het verleden. Het is enorm moeilijk om de draad weer op te pakken als je iemand verliest, die zo dichtbij je staat. Maar die draad, dat is het leven. Lijden en verwerken, dat is de manier. Het verdriet mag je niet gaan domineren. Het verdriet is een scheur, die tijd nodig heeft om te helen.’
Wanneer kwam de kou in dit proces van lijden en verwerken naar voren?
‘Kou brengt warmte. Kou brengt stilte. Kou is zo eigenmachtig pijnlijk wanneer je het verkeerd doet. En dat maakt dat je het wel goed moet doen. En dan maakt het je schoon. Dit is “the absolute way to get rid of the shit”. De kou laat je zien wie je bent en wat je bent. Dit heb ik onlangs tijdens de opname van een documentaire gezegd. Het kwam ter plekke in me op. En ook kou komt altijd ter plekke. Je kunt daar niet over nadenken. Kou is gewoon koud op het moment dat het je overkomt. Het pakt je. Maar wanneer je er iets goeds tegenover zet – en dat komt vanuit jezelf, vanuit de hersenstam: adrenaline – dan ga je daartegen in.
Er is niets ergers dan emotionele kou. Als je een verlies hebt te verwerken, kom je eigenlijk terecht in een emotioneel niemandsland waar helemaal niets is behalve dan kou. Het is er koud, bar en kil. Als je in dat land zit, is de kou die daarbuiten bestaat, de letterlijke kou, helemaal niet koud. Die kou is een kracht die de figuurlijke kou even kan weghalen en tot stilte kan brengen. Ik ging hierdoor weer energie voelen. Kou heeft een direct en positief gevolg op het cardiovasculair systeem, waardoor je meer energie krijgt. Emotionele kou die in je hersenen zit, heeft ook weer verbinding met de hormonale huishouding. Het is een chemisch proces. Maar zeg dat maar eens tegen iemand die net een dierbare verloren heeft. Eigenlijk zouden alle mensen moeten weten wat ze moeten doen in dit soort noodsituaties. Dat ze ergens wat gelezen hebben en op het moment dat ze in zo’n situatie terechtkomen, naar terug kunnen grijpen. Zo duidelijk moet mijn verhaal eigenlijk zijn. De kou, het leven oppakken, een cardiovasculaire boost, een soort shocktherapie. Positief gezien dan; je moet het nooit forceren. Dat is nergens voor nodig. Je komt vanzelf voorbij de vervreemding van jezelf in het limbisch systeem in de hersenstam, waar al die emoties, leven en dood en fight or flight, waar al die basale werkelijkheden huizen. De kou is een prachtig middel om daar steeds dieper bij te geraken.’
Hoe komt het dat mensen wanneer ze zich niet goed voelen, eerder geneigd zijn om een warme douche of een warm bad te nemen dan een koude douche of koud bad?
‘Mensen zijn mensen. Mensen worden gedreven door hersenschorsactiviteit. Dat zijn gedachten. En gedachten zoeken comfort; de meest makkelijke weg. Maar die makkelijke weg zal uiteindelijk leiden naar vervreemding van onze dieper gelegen hersengedeelten die veel meer te maken hebben met de interactie met de natuur. Een ander onderdeel van het mens-zijn is automatisme. Onze hersenen raken gewend aan alle comfort om ons heen en slaan over op de automatische piloot. Ik vind het gezegde dat ik bij mijn tuinhuisje heb hangen in die context heel treffend: “You think adventure is dangerous? Try routine. It is lethal.”
Kou is elke keer nieuw. Binnen in ons zit zoveel meer. Het is overweldigend. En dit heerlijke gevoel kun je zelf opzoeken door de kou aan te gaan. De kou geeft de hormoonhuishouding en de energiehuishouding een positieve boost. Het ontzuurt het lichaam en ook de hersenen, waardoor er bijvoorbeeld in de hersenen meer energie is voor het leggen van verbindingen tussen neuronen. In een gezond lichaam kan de geest zich verruimen. Eigenlijk gaat mijn methode om ademhaling, koude en inzet. En bewustwording van de dieper gelegen gedeelten in de hersenen. Zodra de hersenschors en de dieper gelegen gedeelten weer bij elkaar komen, heb je diepgang in je leven, rust, wordt het lichaam ontzuurd en kun je komen tot creativiteit. En dat is zingeving. Dan ga je creëren, zin geven. En de psyche is pas gezond als je gaat creëren.’
Je bent heel authentiek en je staat voor wat je doet. Is dat altijd zo geweest?
‘Ik heb altijd het gevoel gehad dat er meer is en dat ik dat wilde delen; zonder pretenties. Spiritueel bewustzijn is er gewoon. Dat is waarvoor we hier zijn. Ik probeer de abstractie van spiritueel bewustzijn weg te halen. Mensen hebben toch ook geen uitleg nodig wanneer ze verliefd zijn? Dan is er ook geen uitleg nodig, wanneer je als mens verliefd bent op Moeder Aarde, op de creatie zelf, op de drijfveer van datgene wat je creëert. En die creatie geeft je weer feedback om verder te gaan met creëren. Dat is het leven en dat maakt dat ik absoluut geen reserves heb.
Zelf heb ik door schade en schande en dalen en toppen geleerd om te zijn waar ik nu ben. Eigenlijk ben ik helemaal niet anders dan 30 jaar geleden. Toen wist ik dit allemaal al. Het verschil is, dat ik het nu totaal geïmplementeerd heb in de maatschappij. De (universitaire) boeken zijn aan het veranderen. Sinds april jl. is mijn methode geaccrediteerd door het CRKBO als korte beroepsopleiding, en we zijn ook onderweg naar de universiteit. Er zijn al mensen op dit onderwerp gepromoveerd, dus er is verandering aan de gang ten goede van het bewustzijn van de mens.’
Er ontstaat nu dus erkenning die er daarvoor niet was. Heb je last gehad van deze miskenning?
‘Ja natuurlijk. Maar het is ook een bepaalde kracht dat mensen allerlei dingen over je denken. Ondanks die negatieve energie, ben ik in de kern altijd bij mijn eigen geloof gebleven. De kou is altijd sterker geweest dan de halfslachtigheid van de mensen. In 2007 vond de eerste, grote klap plaats, die leidde naar erkenning. Het Finestien Institute in New York, autoriteit in de wereld, vroeg mij deel te nemen aan hun onderzoek. Volgens hen zou het een enorme vooruitgang voor de mensheid zijn, als ik kon herhalen wat ik gedaan had. Toen is mijn missie ontstaan. In 2010 heb ik meegedaan aan een experiment van het Radboud ziekenhuis en heb ik 80 minuten in het ijs gestaan. De monitoren en bloedwaarden lieten zien wat eigenlijk niet zou kunnen. Dit soort onderzoeken leidden naar die erkenning en het ging daarna steeds sneller. Het is nu bewezen, ook al zijn er nog steeds vragen. Maar de allerhoogste autoriteiten hebben we nu behaald. Helaas is de maatschappij een log systeem. En zelfs wanneer je iets neerzet dat een verbetering betekent voor het menselijk welzijn, wordt dat door allerlei krachten tegengehouden. Ik zie steeds meer hoe die belangenstructuur in elkaar zit. De methode is bewezen en nu is het de tijd dat deze wetenschap gekanaliseerd wordt en bij de mensen terechtkomt. En als mensen het geloof hebben dat ze dit ook kunnen, kunnen ze bergen verzetten. En dan kunnen ze de kou gebruiken om geluk, kracht en gezondheid te behalen in hun leven.’
De onderzoeken die gedaan zijn, zijn belangrijk voor je. Wat blijkt daar onder andere uit?
‘Het rendement van het nemen van koude douches is veel groter dan de investering. Zeker op langere duur. Het langzaam slapper worden van het cardiovasculaire systeem hebben we helemaal niet in de gaten, maar het is een sluipmoordenaar. Deze sluipmoordenaar kun je voorkomen door koud af te douchen. Dit heeft zelfs zin, wanneer je er op latere leeftijd mee begint. Het kan ervoor zorgen dat je op je zestigste of zeventigste gewoon nog een marathon kan lopen, zelfs een week voordat je doodgaat. Zo zit dat ook in elkaar in de dierenwereld. Een dier moet z’n kostje bij elkaar krijgen en een week voordat hij heengaat, staat een dier nog helemaal in het leven. Moet je dat eens vergelijken met de mens! Bij ons worden de oudere mensen ver weggestopt in een bejaardentehuis. Ik zeg dat we weer terug moeten naar de wijsheid en de kracht van zoals wij als mensen bedoeld zijn.’
Heb je voor jezelf nu nog grote uitdagingen in het verschiet?
‘Ik heb verschillende grote uitdagingen gekend in mijn leven. Zo heb ik mij een tijd circusartiest gevoeld. Ik heb zo heel de wereld over gereisd en een tijdlang heb ik dit leuk gevonden. Maar als mens groei je. En mijn geest groeit ook. Na het “circus” kwamen de onderzoeken en die vond ik heel belangrijk. Maar ook op dat gebied ben ik gegroeid. Ik doe nog mee aan alle onderzoeken waarvoor ik gevraagd word. Maar eigenlijk wil ik nu meer en meer in dat gevoel van verliefd zijn verkeren. Het verliefd zijn op het leven zelf. Die spiritualiteit waardoor je weggedragen wordt. Door het alomtegenwoordige. “The world is my canvas and I am the painter. I just want to dive in to the canvas and blow my mind!” Hoe ik dat ga doen, dat is de uitdaging. Mijn geloof is dat ik compleet één kan worden met die innerlijke natuur. De spiritualiteit terugbrengen waar die thuishoort. En ik wil graag dat er een klankbord gaat komen, een platform, waardoor mensen gaan zien dat dit niet alleen ons recht is, maar ook onze plicht. We zijn allemaal sterren. Dus laten we nu eens gaan schijnen! Onvoorwaardelijk!’
Meer informatie over Wim Hof, zijn methode en zijn activiteiten: www.innerfire.nl
Wim Hof en de kracht van de kou
Wim Hof laat wereldwijd zien dat blootstelling aan kou een krachtig middel kan zijn voor zelfontwikkeling. Door de methode van Wim Hof te oefenen, leren mensen hun ademhaling en mindset te gebruiken om grenzen te verleggen. Meer artikelen over dit thema zijn te vinden op PSC Magazine 2015. Voor achtergrondinformatie over zijn methode, zie ook de Wikipediapagina over Wim Hof.
