‘De arts had ons graag iets anders verteld. Onze wereld stortte in elkaar.’
Als psychosociaal therapeut krijg je te maken met cliënten die ongewild kinderloos zijn. Dit geeft veel lijden en niet zeldzaam heeft het een breuk in een relatie tot gevolg. In onderstaand artikel een ervaringsdeskundige maar nu vanuit een man beschreven. Inmiddels is hij professioneel expert in coaching.
‘Jaren geleden besloten mijn vrouw en ik dat we onze kinderwens in vervulling wilden laten gaan. Dat bleek helaas ingewikkelder dan wij hadden gedacht. De natuur werkte niet mee en we belandden in diverse trajecten. Wat een energie kostte dat. En wat een impact had dat op ons huwelijk. Waarschijnlijk is dat ook mede de oorzaak geweest van onze echtscheiding in 2012.
Ook jouw weg telt
Wij mannen laten minder van ons horen over onderwerpen als kinderloosheid. Maar de pijn en het verdriet zijn niet minder. Misschien probeer je vooral om er voor je vrouw te zijn. En denk je dat er voor jouw verdriet geen plek is. Dat is een onterechte gedachte. Ook jouw verwerkingsproces is van groot belang. En je hoeft het niet alleen te doen.
Mannen beginnen later met verwerken
Hoe voelt kinderloosheid voor een man? Is het verdriet anders dan voor een vrouw? Omdat wij mannen ons daarover minder makkelijk uiten, begint bij ons het verwerkingsproces vaak later. Soms zelfs pas jaren later. Depressieve gevoelens, of andere problemen – die we toeschrijven aan stress of werk – kunnen het teken zijn van onverwerkt verdriet. Van een rouwverwerkingsproces dat niet heeft plaatsgevonden.
Tussen hoop en vrees
We werden heen en weer geslingerd tussen hoop en vrees. Voor we aan het ivf-traject begonnen, waren er vijf jaar lang veel onderzoeken nodig. Medisch gezien wisten we inmiddels waar het aan lag. Er werd vooral veel gevraagd van mijn vrouw. Ze moest haar maandelijkse cyclus bijhouden, zichzelf hormonen toedienen enzovoort. In vergelijking met haar hoefde ik niet zoveel te doen. Ik hoefde geen medicijnen of hormonen te slikken. Geen artsen die mij telkens onderzochten. Mijn taak was alleen om, als het gevraagd werd, mijn zaad in te leveren. Van erotiek en liefde was op dat moment geen sprake meer. Zaad leveren en mijn vrouw steunen, dat stond voorop, want zij had het meeste te verduren. Tenminste, op dat moment dacht ik dat het zo werkte.
Het keiharde nieuws
Gedurende het proces werd ik mij er meer en meer van bewust dat wij helemaal geen kind zouden krijgen. Die gedachte maakte mij steeds nerveuzer, hoewel ik dat niet liet blijken aan mijn vrouw. Ik vond dat ik haar moest steunen en hoop moest blijven houden. Toen kwam het pijnlijke en keiharde nieuws. De vrees werd harde realiteit. De laatste ivf-poging had niets opgeleverd.
Na 3 jaar bleek ik het niet goed te hebben verwerkt
Om het nieuws te verwerken zijn we het weekend erna even samen weggegaan. Vervolgens pakten we langzaam de alledaagse dingen weer op. Toch bleek na drie jaar dat ik het minder goed had verwerkt dan ik dacht. We kregen relatieproblemen. Ik werd geconfronteerd met alles wat met kinderen te maken heeft. En met het onverwerkte verdriet dat op onverwachte momenten bovenkwam, omdat ik vader had willen zijn.
Toen die baby werd gedoopt, stroomden de tranen over mijn wangen
We gingen met mijn schoonmoeder mee naar de kerk. Daar aangekomen bleek het een doopdienst. Gedurende de dienst kreeg ik het steeds moeilijker. Ik realiseerde mij steeds meer hoe ik voortdurend bezig was met het verdriet van geen kinderen hebben. Toen die kleine baby gedoopt werd, stroomden de tranen over mijn wangen. Het was een van die momenten waarin ik zelf zag hoe groot en diep mijn verdriet nog was.
Hans Laanstra, ervaringsdeskundige en coach
