Van cowboy tot kuddedier
Door Tinka ten Klooster
De onderhuurster van mijn praktijkruimte heeft opgezegd. Iets met het hoge balkenplafond wat haar niet beviel en de afname van cliënten. Met mijn neus werd ik op de feiten gedrukt: het zorgverlenersvak uitvoeren is één, maar ondernemen is een ander verhaal. En dat vindt de Rijksoverheid ook.
Ik bekeek nogmaals het webinar van mijn beroepsvereniging over de WTZA, de nieuwe wet die als een berg voor mij opdoemde. Best imponerend voor een bewust kleinschalige zorgverlener, zoals ik dat op mijn website als selling-point aangeef.
Het kostte me moeite om met mijn aandacht bij de feiten te blijven, ik dwaalde af toen het over zorgcowboys ging. Ik vond het een fijn woord. Ik dacht aan eigenzinnige mannen met weinig woorden, aan paardenfluisteraars. Mannen die met zo min mogelijk interventies de kudde hoeden. En natuurlijk dacht ik aan Tinka, de Kleine Furie. Mijn naamgenoot die in mijn jeugd de reden was dat ik wekelijks naar de brievenbus snelde voor het stripblad de Tina. Een cowboymeisje met kort blond haar en sproeten. In mijn fantasie was ík natuurlijk dat meisje, ik verleidde mijn vriendinnetjes om samen paarden te temmen en leerde mezelf een loopje aan van ‘wie kan me wat’ met iets te grote passen.
Terug in de realiteit van het webinar begreep ik dat een zorgcowboy juist geweerd moest worden uit de samenleving. Ik dacht terug aan een vrouw met wie ik ooit kennismaakte in de bergen. We bleken vergelijkbaar werk te hebben, konden ons vinden in elkaars uitgangspunten. Ik mocht haar wel. Toen ik informeerde naar haar opleiding, antwoordde ze: ‘Ik ben ingestraald.’ Ik meende haar niet goed te hebben verstaan en was uiteindelijk in de lach geschoten zoals altijd als ik het even niet weet. Was zij dan de personificatie van een zorgcowboy? Of waren dat zorgverleners achter grensoverschrijdende behandelingen die de landelijke pers hadden gehaald? Nee, het lag anders.
De WTZA ging niet over de inhoud van de zorg, maar over de bedrijfsvoering van de praktijk met als hoogst haalbare een kwaliteitsmanagementsysteem. Protocollen en meetinstrumenten als begeerlijk doel in mijn kleinschaligheid. Mijn solvabiliteit te allen tijde paraat hebben. De antwoorden in de FAQ zouden mij houvast bieden.
Ik jojode van ‘dan stop ik ermee’ naar het plan me om te scholen tot reïntegratiecoach, ik droomde van spandoeken waarop slordig gekwast ‘Fuck de FAQ’ stond. Tot ik op donderdag 30 juni om 10:30 uur, één dag voor het ingaan van de wet, op het icoontje Aanmelden klikte van het aangeboden Quality in Care-systeem. De weg naar de top van de schijnbaar onbegaanbare berg zou zich stapje voor stapje onthullen.
Op de avond na deze besluitvaardige dag hing ik lusteloos op de bank en zag ik bij toeval een laatste scène van een westernfilm. Een ondergaande zon, een bergkam in de verte en twee cowboys in silhouet die de weidsheid vol vertrouwen tegemoet reden. Het drong plotseling tot me door dat ik afdwalend vee was geworden, en met een lasso gevangen. Door de hoeders, dat dan weer wel.
Tinka ten Klooster werkt als zelfstandig haptotherapeut en verweeft daarbij voorkeur Acceptance Commitment Therapy (ACT) doorheen. Ze houdt van de bergen, winterzwemmen in open water en schrijven. www.helderentenklooster.nl
